Sorry God

Dat ik zo vaak bid dat ik Uw wil wil doen

En roep dat ik U volg

Dat ik drammelend vraag om de juiste weg

Dat ik dank dat U mijn paden kent

Dat ik verlang te weten waar ik lopen zal

Ik zou moeten vragen of U het niet wilt openbaren

Ik zou moeten vragen dat U het mag laten

en kneden en leiden zonder het te zeggen

Zonder instructies, geruststellingen;

zou dat niet echt vertrouwen zijn?

Een blindelings weten dat U goed bent

en daarmee uiteraard Uw wegen.

Ineens begreep ik,

het stond er: "Leer mij uw wegen ZODAT IK U KEN.

Niet omdat ik anders niet durf

Niet omdat ongeduld mijn achternaam is

Niet omdat ik nieuwsgierig ben

Of onzekerheid schuw.

Het heeft niets met mij te maken.

Nee, leer mij uw paden

zodat ik steeds meer begrijp wie U bent.

Sorry Heer, dat ik zo vaak aan U voorbij ga.

Alles wat wij er tussen ons

niet wordt gezegd

maakt

zo’n oorverdovend lawaai

In de natuur gaat de zwakste het eerst. Het magerste kuiken met de minste veren wordt zonder pardon het nest uitgedonderd. Valt te pletter. Of wordt op de valreep opgegeten door een hongerige passant. In ons nest was het anders. De grote sterke moedige intelligente eerstgeborene viel ten prooi aan de waanzin. Zomaar ineens. Nadat de wind was gaan liggen, bleef ik met mijn broertjes achter.

Ik wilde wel dat ik u kon vertellen over onze boom. Over de grond waarin hij zijn wortels had, over de geur van haar aarde en hoe de wind en getijden met haar speelden. Maar dat kon ik niet zien van bovenuit. Ik zou u willen afleiden van de rotte nestgeur, van alles wat niet zo moest zijn. Ik wilde dat wij allen op onze bestemming zouden komen. Vliegend in veilige vormen op zachte wind boven oceanen. Wetend waarheen en daar is alles beter. Maar ik bleef achter. Ik bleef tien jaar zitten op het nest. Vliegjes werden mij allang niet meer gebracht. Staren naar luchten, snuffelen aan blaadjes. Blaadjes die komen en gaan zonder het te melden. Toen ook mijn broertjes het luchtruim kozen, bleef ik maanden verdwaasd achter. Als de sterken het al niet overleven daarbuiten, hoe zou ik dan….? En waar leer ik vliegen? Wat als die vleugels het weigeren. De angst had mij tam gemaakt. Daar zat ik dan, jaar in, jaar uit. Ik begon te begrijpen waarom sommige eieren onbevrucht bleven.

Nog eenmaal likte ik mijn veren. De lucht van het nest werd na jaren ondragelijk. Het was de lucht tenslotte die mij het leven induwde. De zeldzame keren dat wij elkaar daarna tegenkwamen, roken wij allen anders. Vreemd. Wij weten niet meer dat wij soortgenoten zijn.

Het jaar 2005. Op de valreep zat ik in de jeugdkerk. Er was een zwakzinnig kind achter me aan naar binnen gelopen. Pas toen ik werd gebeten, realiseerde ik me dat zijn konijn echt was. Daar hoorde ik God zeggen "wees flexibel".  Ik dacht dat ik niet verwonderd moest zijn door een konijn in de kerk. Dat ik mijn houding wat mocht gaan oprekken. En nu, bijna eind 2006, begin ik langzaamaan te snappen waarom ik wat buigzamer mocht worden……

Een voorbeeld, en dan alleen van vandaag:

- ik stapte op de poten van de poes. Die mij de rest van de dag behandelt als kampbeul. Zelfs poezensnoepjes werken niet om de vrede te stichten

- op de sportschool werd gepreekt door de trainer. Hij gaf zijn visie op opvoeding van moeilijk opvoedbaren. Sprak over de vechtsport, waarin hij jongeren groei geeft, respect leert. Dat hij niet schroomt om te dreigen hun kop van de romp af te slaan, was bijzaak. Werkelijk, ik wist meteen een paar namen. Die mensen zouden bij hem in de leer moeten gaan! Beter dan "van etter tot engel". Heus. En doordat hij zo opging in zijn visie, sportten we, onze grenzen verleggend, door.

- dezelfde sportschool bij vertrek: de oudere brede en gespierde tattoo-man traint zich de bibbers op de stepmachine. Ik vraag of hij al gestopt is met roken? Hij vertelt dat het een spannend seizoen is. Hij speelt straks weer Sinterklaas. "Sta je dan met je mijter op een peuk te roken?". Welnee! In zijn eigen tijd studeert hij biologie. Hij is fotograaf. Het liefst van vlinders en libelles. Verheugd vertelt hij hoe hij elke dag iets nieuws over ze ontdekt. "En wij over u", dacht ik verrast. Toen we weggingen, zwaaide ik de goedaardige vlinderman na. Zijn hand maakte de elegante zwaai van een schoonheidskoningin. Even was ik de bouwvakker.

- Even zeulde ik het gewicht van vier kinderen en twee volwassen op mijn schouders. Nadien ontdekte ik dat het niet waar was, omdat ik zelf werd gedragen.

- mijn vensterbank is in 2 dagen tijd twintig centimeter gegroeid! de man van de opmetingen kwam langs met het meetsnoer. Maar triomfantelijk wist ik het beter. Ik had zelf gemeten en was op de 4.30 meter uitgekomen. Het meetsnoer klapte van die vier meter-nog-wat dicht en mijn duim werd beurs, maar so what! ik ben zelfstandig, ik kan klussen. Of, nou, eh…eerlijker…ik kan meten. Meten is weten. Maar de man meette 4 meter 50.En hijs de vakman.

- Iemand die afscheid nam zei dat het geen afscheid was omdat ze nooit weggaat. Maar wat deden wij daar dan met cadeautjes en speeches en symbooltjes?

- Vanuit het pittoreske Delft getrokken naar drekkig Dordrecht. En daar mijn tenten uitgeslagen, of pinnen in de grond geboord, hoe dat ook heet. Nooit bedacht.

- Werken in onregelmatigheid en nachtdiensten. Altijd bereid dat ook in die diensten nog iets veranderen kan.

-Should i go on?

Ik ben blij dat het leven niet gaat volgens mijn wetten en gedachten. Hoewel God zo vast staat als een huis en onveranderlijk is, is leven met Hem meer dan gewoon dynamisch. Veertig dimensionaal.

Wonderbaarlijk hoe bij Hem de grootste tegenstelling een prachtige rijm worden.

Mijn digitale pelgrimstocht

Sinds ik niet meer in Scheveningen het vuurwerk kijk in de zomer, krijg ik andere sterretjes. Voor mijn ogen. Dan draait de vloer van de sportschool als een carrousel. Dan lijk ik op een kat die dr haarbal kwijt wil en komt de bezorgde voedingsconsulente met AA drank en suikerzakjes. Ben naar meneer ome Dokter geweest. Die trok mijn onder ooglid naar beneden, een hele gewaarwoording. "Geen ijzertekort". Toen ik weer normaal kon doen (na een infuus aan suiker), ging ik met mn collega zitten op een tijgerbankje in de sportschool. De oude body builder komt erbij. Lichaam van een gorilla. Nog iemand,die wil stoppen met roken. Gezegd dat ie maar moet bidden en dat ik een gebedje voor hem af zal voeren. En in ruil daarvoor kreeg ik…voedingsadvies. Behalve bruine boterhammen vezels koolhudraten en spa, moet ik gewoon ff een banaan eten alvorens mij uit te sloven in the gym…oeh oeh ahaha..okay dan.

Ik ben helemaal geen trainer. Maar dat maakt niets uit. Gewoon doen. Okay? okay.

Voorbereidingen: als puber richting media-design, giechelend een camera reserveren, brainstormen, lezen, nog meer lezen, overleggen, film uitzoeken, programma in elkaar draaien, moed verzamelen, code van het alarm onthouden, knopjes van de techniek ontrafelen, camera op statief plaatsen, jezelf overtuigen dat je inhoud hebt en door kan geven daarom. OKay?…okay

Het alarm ging niet af. Dat was overwinning 1. De mensen kwamen, ook niet slecht. Maar die apparatuur…groepswerk gefilmd. Ineens komt er een scherm uit de muur met fel licht. Leuk. Maar toen was de batterij op van de camera. Ik riep "ja, maar ik zag een brandje lampen". Dat geeft al aan hoe het er voor stond met mijn eigen sociale vaardigheden.

Het doel was mensen activeren om invloed uit te oefenen in een groep. Hun groep. Waar ze met samengeknepen billen zeggen dat alles goed is, bang voor nog meer geroer in hun levens, voor nog meer werk aan de winkel en omdat het nou eenmaal "hun groep" is. Doel gehaald: want meteen erna (ik keek warempel nog half scheel van te hoge concentratiegehalte en te lage cafeine dosis) vroegen ze om een extra gesprek. Groeps gesprek. Eigenlijk prachtig, dat was de opzet. Maar soms schrik ik van de snelheid waarmee men iets toepast. Haalden ze me ineens een beetje in ofzo. Het leek erop alsof ik in de ochtend een appelpitje had laten vallen en in de voormiddag stond er een dikke boom in de volle zon met allemaal kwekkende vogels erin. Zo gaat dat soms ook met God. Je verwacht een heleboel. Of, net iets minder.

Tijd om mezelf een eierkoek te voeren en een flesje sportdrank te legen in mijn mond. Groeien is echt leuk.

Ik wou dat ik nu een muis was

Of een poes.

Want die hebben hun plek in een huis.

Maar als ze willen

Kruipen ze opzij, naar elders

Naar een andere kamer, met andere muizen

Of naar een tuin vol katten.

Door kattenluikjes zien zij de wereld die er ook nog is

Door de kieren van het gebouw

trippelen zij van plek naar plek

Hoeven niemand te missen

en ook niet hun kaas

Want ze komen overal.

Zo’n luikje geef ik jou

Daar ver weg

Drijvend op je dromen.

Ja of nee?

Schud het stof af of trek uit ten strijde?

Overwinning of

Lieve God

Zeg God, U spreekt, dat weet ik wel

Soms hoor ik, soms wordt U verstaan

Maar nu niet

En nu zou ik zo graag weten..

Links of rechts?

ondergang?

Want er hang zoveel van af

Het hart van uw kind

Dat klopt en tikt en bonkt

op Uw deur

Die morsdicht ook open staat

Spreek Vader, zeg het me

Het niet weten, niet begrijpen, niet zien

Maakt dat ik verlamd verblind aftast

Als een blinde over het troittoir

van een onbekende stad

Zeg het me, Here, AlstUblieft.

En ook nog dit:

doet U dit om mij te toetsen?

zien of ik wel echt,en diep..voor U?

Of doet de boze het,

gewoon weer een streek van niets nieuws?

Of wilt U mij iets leren dat ik maar niet lijk te vatten?

Moet ik volharden in het zoeken van Uw wil

zoek ik op verkeerde plaatsen?

Of houdt U zich stil?

Omdat U wilt dat ik kies,

omdat U mij vrij heeft gemaakt?

Vrijheid. Prachtig. Maar niet makkelijk.

U zult het zeggen, voorzeker

Misschien achteraf.

Verantwoordelijk voor mijn keuzen,

bang Uw plannen in de war te schoppen.

Opgroeien met U als Vader

Soms ben ik echt kind

en niet alleen die van U.

We wensen elkaar best veel raars toe. "de beste wensen": dat is er eentje voor tegen het eind van het nieuwe jaar. Dan zijn de wensen groot en op hun best. Als er staat "zalige dagen" denk ik stiekem dat ze al weten dat ik ga overlijden ofzo. En dat wil ik niet.

"Prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar". Beetje over the top, niet? Twee wensen voor de prijs van een. Prettig, das een prettig woord. Prettig doet niet moeilijk. Gelukkig…das gelukkig ook een blij woord. Maar om echt gelukkig te zijn, voldoet een groetje niet.

Op kaarten staat ook weleens "vrolijk Pasen":ik ontkom er niet aan of ik vermoed dat er van mij wordt verwacht dat ik met mijn hazengebit en roze strik op het eierhoofd hupsend uit een wit chocolade-ei moet springen.Bij de warme bakker met zijn koude hart en zonder vloerverwarming. Witte plavuizen. Niks warm. En die kinderen maar eitjes zoeken.

"Fijne dagen he?". Die wordt te pas en vooral te onpas toegepast. Fijn. Tengere dagen? Verfijnde dagen, zoals er verfijnd een neusje op de zalm past? Een nieuw wasmiddel voor de fijne was. Wat een gek woord, fijn. Dol-fijn.

"Goede vacantie". Goed. Maar om nu meteen de Volkskrant te bellen omdat het uitblinkt in orginaliteit….mwoah…niet echt. Echt niet. "Ik hoop dat je hangmat het houdt met die 170 kilo van je". Dat is in ieder geval wat persoonlijker.

"Ik hoop dat het je goed gaat". "Het ga je goed". Ja? en, bepaal jij dat? Wat gaat er dan goed? Zit mijn haar goed? Is het een goede dag, avond of morgen? Algemeen geklets dus. Let’s be specific:" ik hoop dat je nieuwe lamswollen trui niet prikkelt". Now we’re talking.

"Gefeliciteerd met je…(vul maar in). Verjaardag, afrijden, diploma, jubileum. Maar die evenementen zijn zo zeldzaam. Feliciteer me van mijn part eens met mijn beugel. Gefeliciteerd met uw geweldig lieve huisdieren. Ja. Noem de beestjes maar bij hun naam.

Pas kreeg ik een sms-’je: "Greetz". Klinkt goed, nietwaar? Maar als ie hardop wordt uitgesproken lijkt het of John Travolta in Grease 6 opnieuw ineen veel te strakke leren bermuda kunstjes wil doen. En wat dacht je van de groeten? De groeten? Jazeker. Aan wie dan toch? Waar haal ik ze. Of kan ik ze inruilen tegen de bonte verzameling beste wensen? Wordt het bijgeschreven op mijn bonuskaart voor holle klanken?

Tenslotte…gevaarlijk terrein…"veel zegen". Ja, aan deze maak ik mij schuldig. Maar is het een rijmpje dat leuk klinkt omdat je ook niet weet wat groeten en mazzels zijn? Of is het een snelgebed, een welgemeende wens waarbij alleen het beste uit de hemel goed genoeg is?

Ergens staat geschreven…."het goede, het volmaakte en het welgevallene". Maar als ik dat gemeend zeg, word ik beticht van overdrijven. Een lichte paniek in mijn vingertoppen….damdamdamdam.(dit is een muziekje a la pink panther)…..moeilijk om de juiste wens te vinden. Wens op maat. Aha, daarom dus de voorgeformuleerde kaarten van Hallmark. Springen er tenminste nog eens wat tekenfilmfiguren langs in je al zo volwassen leventje.

Geen wensjes, maar flensjes. Wat zeg je daarvan?

Dit was de meest onverantwoorde doolhofpraat ever.Stoeien met woorden is leuk engratis en doet niet zeer. Voor tips, be my digitale guest. 

Toedeloe. dan maar. dus. Eh….